جامعه شناسی و زندگی روزمره در ایران

در باره نشست مطالعات فرهنگی

 

در مورد  مجمع چهارشنبه مطالعات فرهنگی و ارتباطات دوست عزیزم رضایی به تفصیل ( در وبلاگش)سخن گفت و من جهت تایید حرف رضایی اینجا نکته ای اضافه می کنم.

اول اینکه خودم به عنوان یک مخاطب زود از سخنرانیها خسته می شوم. احتمالا از کم طاقتی خودم است اما روح خشک سخنرانی ها جمع ما که برای احوال پرسی دور هم جمع شدیم را پریشان تر می کند. به همین دلیل نوبت به من که رسید ترجیح دادم سخنرانی نکنم . پیش از این یک مقاله در مورد مطالعات فرهنگی در ایران با دوست عزیزم رضایی تدارک دیده بودیم اما حس کردم جای اینگونه جلسات یک بحث علمی نیست بلکه همان گپ زدن خودمان بهتر است. شاید یک نکته در حرفهای چهارشنبه من بود و آن هم این سخن بود که ما باید شبکه های اجتماعی و علمی خود را بیش از این جدی بگیرم. علم به خصوص علم انسانی در واقع در کلاسها صرفا  رشد نمی کند بلکه در این انجمنهاست که دانشی می تواند خود را به جلو ببرد. در این تجمات هم با هم بودن و از حوزه های کاری هم اطلاع کسب کردن و مسائلی از این قبیل نقش مهمی دارد.

من این نشست را بیشتر یک نشست آشنایی  و احوال پرسی می دانم و نه سخنرانی علمی. جلسه بهانه ای برای دور هم بودن است و حاشیه های جلسه مهمتر از متن آن است. از ابتدا هم به مخاطب باید این نکته را گوشزد کرد. چرا که برخی برای شنیدن سخنرانی یا مطلبی علمی می آیند و برخی برای دور هم بودن.از این رو در عمل هیچکدام از دو گروه ممکن است کاملا راضی از جلسه نباشند. اما جلسه همین بود.  شام و چایش و دور یک میز نشستن. ثمره این جلسه اگر نزدیکی بیشتر باشد مهمترین کاری است که یک شبکه علمی می تواند انجام دهد.

اما فکر می کنم انجمن مطالعات فرهنگی و ارتباطات نشستهای علمی خود را از چنین نشستهایی تفکیک کند تا دانشجویان و سایر علاقمندان از پیش  بدانند قرار است در چه جلسه ای شرکت کنند. مناقشات علمی زیادی در زمینه این حوزه وجود دارد که باید مورد بحث قرار بگیرد. نشستهای علمی باید روی موضوع مشخصی متمرکز شوند و همه افراد نظرات خود را در آن موضوع خاص مطرح کنند. با این حالٰ نشستهای مانند روز چهارشنبه فوایدی هم داشت.

یکی از ثمرات خوب جلسه روز چهارشنبه شنیدن صدای دانشجویان بود. اگر چه خیلی کم بود اما باید در نشستهای بعدی وقت مشخصی به دانشجویان این رشته داده شود تا بیایند حرف بزنند.

یکی از اشتباهات میزگرد ها هم این بود که افرد خود را مقید به پاسخ دادن هرگونه نظر دانشجویان می کردند. اینجا قرار نبود کسی نظری بدهد بلکه گاهی سودمندتر است که دیدگاهها  صرفا شنیده شود.

از مدیران انجمن بالاخص دکتر آزاد و دکتر رضایی که برای این مجمع زحمت کشیدند تشکر می کنم.